Helen Gavin i Theresa Porter napisały książkę odważną i bezkompromisową — zarazem naukową, stanowczą, uważną, a miejscami niełatwą. Podważają jedne z najgłębiej zakorzenionych przekonań feministycznych: że kobiety są z natury bardziej współczujące, skłonne do współpracy, „matczyne” i mniej brutalne niż mężczyźni.

Autorki nie piszą tu po prostu o nastoletnich „wrednych dziewczynach”. Analizują badania dotyczące kobiet — w tym matek — które krzywdzą i zaniedbują dzieci, stosują przemoc wobec partnerów i partnerek, dopuszczają się napaści seksualnych lub biorą udział w zbiorowych napaściach seksualnych na kobiety, zabijają własne dzieci i innych dorosłych. Nie godzą się na pomniejszanie znaczenia kobiecej agresji tylko dlatego, że mężczyźni częściej stosują przemoc — i trzeba im oddać, że krytykują innych za takie właśnie podejście.

Dlaczego to robią? Ponieważ mają na uwadze cele terapeutyczne: sposoby pomocy matkom przejawiającym zachowania antyspołeczne, a także ratowania ich dzieci. To przedsięwzięcie w pełni godne uznania.

Kobiety i agresja to poważna praca, która wymaga od czytelnika porzucenia wielu wcześniejszych przekonań, jeśli ma on rzeczywiście skorzystać z przedstawionego materiału. Brawo za podjęcie tematu tak bolesnego, trudnego i ważnego.

— Phyllis Chesler, autorka Women and Madness oraz Woman’s Inhumanity to Woman