Zbyt rzadko filozofia przyglądała się palcom muskającym rozpalone ciało i ontologicznej kondycji podmiotu decydującego się na podążanie za swoim seksualnym chceniem. A co jeśli pomyślimy świat jako miejsce realizacji materialnego przylegania do siebie ciał, ocierania się ich i prób wzajemnego przywłaszczania? Świat jako przestrzeń przede wszystkim zmysłową, namacalną — gładką, śliską, chropowatą, lepką, twardą — przestrzeń, która podrażnia moją skórę i z tego podrażnienia rodzi się myśl. Świat, w którym rozkoszują się molekuły, którymi przez ułamek czasu jesteśmy.

Karol Gromek wędruje po obrzeżach ludzkiej seksualności. Znajduje tam brazylijskie travesti, dobrowolnych kastratów, irańskie transciała, czeczeńskich przeżywców i innych bohaterów, którzy postanowili przeżyć swoje życie. Inaczej niż zwykle odnajdujemy tutaj świat, który rządzi się prawami seksualności i seksu — nie tożsamości. Rozgorączkowane ciała, które gotowe są zrobić wszystko, by zrealizować swoje pragnienie.

Erografie to pisanie erotyką albo zapis erotyczności, albo erotyczne pismo będące utrwaleniem striptizu faktów. Erografie to podróże krótkie i dłuższe w celu odkrycia tej wspólnoty, której odmawia się istnienia, wspólnoty pożądania drugiego ciała. Podróże bardziej ontologiczne niż etyczne: oto staje się coś. Jak owo coś się dzieje i dlaczego w ogóle zaistniało?

Kartezjusz dotykający czyjegoś ramienia. Kartezjusz gładzący czyjeś włosy. Kartezjusz wsuwający dłoń między czyjeś uda. Jeden gest prowokuje następny. Czytamy: „rozważam go tak, jakbym zdjął z niego okrycie, całkiem nagiego”, i choć to tylko metafora, a w ręku wciąż trzymany jest wosk, to jednak użyty przez filozofa obraz rozebranego, nagiego ciała sygnalizuje — niejako niechcący — że i dla niego to, co zmysłowe i intymne, jest drogą do poznania prawdy.

— fragment

Polecają:

Prowokacje autora „Erografii” utrzymują się na poziomie potencjalności — wiele spraw wciąż domaga się tu uzgodnienia, wiele też wzbudza w czytelniczce sprzeciw i drażni. Ale nie na tyle, by ten rodzaj wywodu unieważniać. Nie ma końcu prawdziwej filozofii bez żarliwego sporu.

— Monika Ochędowska, magazyn „Książki”

Według Gromka pożądanie jest najpotężniejszą siłą kierującą naszym życiem. Silniejszą niż uwarunkowania ciała i poczucie tożsamości. Autor gloryfikuje to, co powszechna moralność uznaje za folgowanie niskim instynktom – doświadczanie i poznawanie poprzez seks. A więc z jednej strony wtargnięcie w drugiego człowieka, penetrowanie go i chłonięcie zmysłami, z których szczególną rolę odgrywa dotyk, z drugiej – poddawanie się tej agresji; wszystko zaś w poszukiwaniu „być może chwilowego” spełnienia. Lektura „Erografii” wymaga od nas pewnych kompetencji kulturoznawczych, ale jeśli wnikniemy w tę książkę niczym w ciało innego, będziemy się nią rozkoszować jak najlepszymi kochankami.

— Bartosz Żurawiecki, „Replika”

Recenzje:

• Monika Ochędowska, magazyn „Książki”

Zdjęcie na okładce:
Figurka magiczna, okres rzymski (E27145a), Paryż, Luwr
© Musée du Louvre, Dist. GrandPalaisRmn / Georges Poncet

Czytaj na stronie:

Wstęp do „Erografii”

Przyjemność jako metoda albo jak rozgościć się w świecie