Szukaj
Close this search box.

„Men Who Rape” – A. Nicholas Groth

Książka ta stanowi podstawową lekturę dla każdego, kto w swojej pracy spotyka się ze sprawcą lub ofiarą gwałtu. Oparta jest na 15-letnim bogatym doświadczeniu klinicznym z ponad 500 przestępcami seksualnymi. „Men Who Rape” bada czynniki psychologiczne i emocjonalne predysponujące do reagowania przemocą seksualną na rozmaite sytuacje i zdarzenia życiowe. Zapewnia ramy dla zrozumienia historii rozwoju, stylu życia i motywacji mężczyzn, którzy gwałcą. Ponadto udziela wskazówek do identyfikacji, oceny diagnostycznej i leczenia takich osób.

„Men Who Rape” rozróżnia wzorce napaść występujące u sprawców oraz bada kliniczne aspekty ich zachowań związanych z gwałtem, takie jak: wybór ofiary, dobór aktu seksualnego, subiektywna reakcja sprawcy podczas napaści, rola alkoholu, dysfunkcje seksualne itp. Na jej kartach rozpatrywane są określone kategorie gwałtu: zbiorowy, na dzieciach, na mężczyznach, małżeński; a także określone kategorie sprawców: młodociany przestępca, sprawca wobec osób starszych, sprawca wobec kobiet.

Jest to książka napisana nietechnicznym, czytelnym stylem, [zawierająca ogromną liczbę często brutalnych opisów i wypowiedzi badanych osób]. Zainteresuje ona wszystkich, których dotyczy problem gwałtu, przede wszystkim psychiatrów, psychologów, pracowników socjalnych, doradców kryzysowych, kryminologów, adwokatów, sędziów, funkcjonariuszy więziennych i organów ścigania, kuratorów sądowych, nauczycieli, pielęgniarki, lekarzy, duchownych, kryminologów, a także ustawodawców.

Planowana data premiery: czerwiec 2024 r.

„The Second Sexism” – David Benatar

„Wielu mężczyzn jest znacznie bardziej uciskanych niż wiele kobiet, a każda feministka zdeterminowana do wspierania kobiet we wszystkich sytuacjach z pewnością może napotkać także takie sytuacje, w których wsparcie kobiet przeciwko mężczyznom zwiększa poziom niesprawiedliwości na świecie. […] Żadna feministka, której troska o kobiety bierze się z troski o sprawiedliwość w ogóle, nie może dopuścić do tego, by jej jedynym celem była wyłącznie korzyść kobiet” – Janet Radcliffe Richards

Dyskryminacja ze względu na płeć nie dotyczy wyłącznie jednej płci; potrzebne jest ukazanie problemu z każdej strony, aby skutecznie przeciwstawiać się wszelkim krzywdzącym aktom i wyobrażeniom, dotykającym nas – ludzi, niezależnie od tego, jaką mamy płeć; potrzebny w tej sprawie jest dwugłos, aby pokonać polaryzujący konflikt, skutkujący wyłącznie niezrozumieniem i pogardą, budujący barykady i inicjujący wzajemne oskarżenia tam, gdzie ich nigdy być nie powinno.

„The Second Sexism” to książka wyważona i spokojna, napisana przystępnym językiem, oparta na szczegółowych danych. Jesteśmy przekonani, że przyczyni się ona do wzrostu świadomości społecznej na temat tego, z jakimi trudnościami borykają się mężczyźni i chłopcy na co dzień, wychowani w świecie, który w obliczu niesprawiedliwości nakazuje im milczeć i zaciskać zęby.

Planowana data premiery: lipiec 2024 r.

„The Human Predicament” – David Benatar

Czy nasze życie ma sens, czy go nie ma? Czy nieunikniona śmierć jest czymś złym? Czy nieśmiertelność byłaby lepsza? A może lepiej byłoby – biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności – przyśpieszyć śmierć i popełnić samobójstwo? Wiele osób zadaje sobie te pytania – a niektórzy są przez nie wręcz nękani. Co zaskakujące, filozofowie analityczni powiedzieli stosunkowo niewiele na temat sensu życia. Kiedy zajmowali się „wielkimi pytaniami”, mieli tendencję – niczym pisarze popularni – do udzielania pocieszających, optymistycznych odpowiedzi. „The Human Predicament” zachęca czytelnika do jasnego i nieskrępowanego spojrzenia na ludzką kondycję.

David Benatar w swojej książce prezentuje konkretny i nieoderwany od rzeczywistości pesymizm w odniesieniu do centralnych zagadnień ludzkiej egzystencji. Twierdzi, że choć nasze życie może mieć jakiś sens, to i tak ostatecznie jesteśmy mało istotnymi bytami, które dodatkowo są tym faktem przerażone. Uważa ponadto, że jakość ludzkiego życia – choć dla niektórych mniej zła niż dla innych – nawet w najlepszych przypadkach pozostawia wiele do życzenia. Co gorsza, śmierć na ogół wcale nie jest rozwiązaniem – w rzeczywistości raczej zaostrza niż łagodzi kosmiczny bezsens naszej egzystencji. Choć może uwolnić nas od cierpienia, wiąże się z kolejnym kosztem – anihilacją. Niesie to za sobą wielowątkowe implikacje, które rzutują na to, w jaki sposób powinniśmy podchodzić do wielu spraw, w tym do nieśmiertelności i samobójstwa. Przyczynia się także do naszego wyobrażenia głębszego sensu ludzkiego życia. Wreszcie, to przemyślane, prowokacyjne i dogłębnie szczere podejście do wielkich życiowych pytań zainteresuje każdego, kto zastanawia się, dlaczego tu jesteśmy i jak powinniśmy żyć

Planowana data premiery: IV kwartał 2024 r.

„Eurowhiteness” – Hans Kundnani

Odmienne spojrzenie na UE jako projekt o charakterze rasowym.

Unia Europejska jest często postrzegana jako kosmopolityczna wspólnota, która odrzuca przemoc nacjonalizmu. Jednak idea Europy ma długą i problematyczną historię. W czasach średniowiecznych utożsamiano ją z chrześcijaństwem, w epoce nowoczesnej zaczęto ją łączyć z „białością”.

„Eurowhiteness” demaskuje UE jako narzędzie imperialnej amnezji. Narracje na temat integracji europejskiej podkreślają lekcje wyniesione z wojny i Holocaustu, ale pomijają historię kolonialną. Celem UE jest nie tylko pokój, ale i władza – a idee obywatelskie Europy wypierane są przez wartości etniczne i kulturowe.

Od czasu kryzysu uchodźczego z 2015 roku białość stała się jeszcze ważniejszym elementem europejskiej tożsamości. To niepokojący zwrot w długim projekcie cywilizacyjnym Europy. Najwyższy czas, by stawić czoła związkom pomiędzy ideami Europy a ideami rasy.

Planowana data premiery: IV kwartał 2024 r.

„Female Aggression” – Helen Gavin, Theresa Porter

Czytając gazety lub oglądając telewizję, widzimy świat pełen przemocy. Agencje prasowe podają informacje o konfliktach, wojnach, czystkach etnicznych i torturach. Każdego tygodnia słyszymy o kolejnym młodym człowieku zadźganym na ulicy jednego z wielkich miast lub o sportowcach albo celebrytach oskarżanych o napaści na tle seksualnym. Dla większości z tych historii wspólne jest to, iż dotyczą one mężczyzn i męskiej agresji. Mamy więc do czynienia z niewypowiedzianym, powszechnym przekonaniem, że przemoc ma twarz mężczyzny lub że w mężczyznach tkwi jej źródło. Spróbujmy jednak wyobrazić sobie te same informacje, ale w takich sposób, aby sprawcami agresji były kobiety…

Temat kobiecej agresji zasłużył na własne miejsce w literaturze naukowej. Z różnych powodów zachowania kobiet – włączając w to kobiecą agresję – zwykle ujmowane są w kontekście bezpośrednich porównań do zachowań mężczyzn. Historycznie rzecz ujmując, agresywne zachowania kobiet były opisywane wyłącznie w porównaniu do agresywnych zachowań mężczyzn (kobiety po prostu opisywano jako mniej agresywne od mężczyzn). Umieszczenie kobiecej agresji jedynie w kontekście zachowań mężczyzn skutkowało wyprowadzeniem wniosku, że agresja jest typowa dla mężczyzn i rzadko spotykana u kobiet. Doprowadziło to również do uproszczenia problemu kobiecej agresji i doświadczeń jej ofiar. My natomiast postrzegamy problem agresji kobiet jako istotny problem społeczny oraz temat wart odrębnego potraktowania, a nie jedynie zdawkowego przypisu do agresji męskiej

Planowana data premiery: 2025 r.